6/3/2008 - BU KADAR SEVEBİLİR MİSİNİZ?
merhaba arkadaşlar.gerçekten bi gittim bi daha da gelmedim...
bilmiyorum sanırım gelmemeye alıştım...
yada bilmiyorum...
yinede özür diliyorum sizden...bu kadar ara vermemek lazım.şimdi geldim ama yazacak bi yazı yok elimde.o yüzden sevdiğim bi hikayeyi sizlerle paylaşıcam.yine de hikayenin bi kaç kısmı bence saçma.bi kişi eğer sevdiğinden uzak durmayı kafasına koymuşsa bunu sonuna kadar sürdürmeli.sonradan başka şekilde tekrar onu sevdiğini belirtmesi ve yanında olamaması onun sevdiğine daha çok acı verir...
neyse benim yorumum bu buyrun sizde okuyun :)
aslında başta yorum yapmamak gerek ama idare edin :)bazen yorum yapamadan duramıyorum.napimmm  yine de bu hatalı bi davranıştır :D
isimsiz cadı
BU KADAR SEVEBİLİR MİSİNİZ?
Bir otobüs durağında karşılaşmışlardı ilk kez… Biri tıpta okuyordu, öbürü mimarlıkta. O ilk karşılaşmadan sonra, bir kere, bir kere, bir kere daha karşılaşabilmek için, hep aynı saatte, aynı duraktan, aynı otobüse bindiler. Gençtiler, çok genç… Birbirleriyle konuşacak cesareti bulmaları biraz zaman aldı ama sonunda başardılar. İkisi de her sabah otobüse bindikleri semtte oturmuyorlardı aslında. Delikanlı arkadaşında kaldığı için o duraktan binmişti otobüse, kız ise ablasında… Sırf birbirlerini görebilmek için, her sabah erkenden evlerinden çıkıp, şehrin öbür ucundaki o durağa, onların durağına geldiklerini, gülerek itiraf ettiler bir süre sonra…
Okullarını bitirince hemen evlendiler. Mutluydular hemde çok mutlu… Bazen işsiz, bazen parasız kaldılar ama öylesine sıkı kenetlenmişti ki yürekleri ve elleri hiçbir şeyi umursamadılar. Ayın sonunu zor getirdikleri günlerde de ünlü bir doktor ve ünlü bir mimar olduklarında da hep mutluydular. Zaman aşımına uğrayan, alışkanlıklara yenik düşen, banka hesabında para kalmadığı, için ya da tam tersine o hesabı daha da kabarık hale getirmek uğruna bitip-tükeniveren sevgilerden değildi onlarınki… Günler günleri, yıllar yılları kovaladıkça sevgileride büyüdü; büyüdü… Tek eksikleri çocuklarının olmamasıydı. Zorlu bir tedavi sürecine rağmen çocuk sahibi olmayınca,’’bütün mutlulukların bizim olmasını beklemek, bencillik olur’’ diyerek devam ettiler hayatlarına. Çocuk yerine, sevgilerini büyüttüler…’’Senin için ölürüm’’derdi kadın, sımsıkı sarılıp adama ve adama’’Hayır, ben senin için ölürüm’’ diye yanıt verirdi hep…
Bazen eve geldiğinde, aynanın üzerinde bir not görürdü kadın, ‘’Bir tanem, kütüphanenin ikinci rafına bak…’’ Kütüphanenin ikinci rafında başka bir not olurdu,’’Mutfaktaki masanın üzerine bak ve seni çok sevdiğimi unutma’’ Mutfaktaki masadan, salondaki dolaba sevgi dolu notları okuya okuya koşturan kadın, sonunda kimi zaman bir demek çiçek, kimi zaman en sevdiği çikolatalar, kimi zamanda pahalı armağanlarla karşılaşırdı… Aldığı hediyenin ne olduğu önemli değildi zaten… Hayat ne kadar hızlı akarsa aksın, işleri ne kadar yoğun olursa olsun hep birbirlerine ayıracak zaman buluyorlardı bulmasına ama kırklı yaşların ortalarına geldiklerinde, daha az çalışmaya karar verdiler. Adam, hastaneden ayrıldı ve muayenehanesinde hasta kabul etmeye başladı. Kadın da mimarlık bürosunu kapadı ve sadece özel projelere görev aldı. Artık daha fazla beraber olabiliyorlardı. Bir gün sahilde dolaşırken, harap durumda bir ev gördü kadın, üzerinde’’satılık’’levhası asılı olan.’’Ne dersin, bu evi alalım mı?’’dedi adama. ’’Bu viraneyi yıktırır, harika bir ev yaparız. Projeyi kafamda çizdim bile. Kocaman terası olan, martıları kahvaltıya davet edeceğimiz bir deniz evi yapalım burayı…’’ ‘’Sen istersin de ben hiç hayır diyebilir miyim?’’diye yanıt verdi adam.’’Amerika’daki tıp kongresinden döner dönmez ararım emlakçiyi… Kaç para olursa olsun, burası bizimdir artık…’’
Sadece bir hafta ayrı kalacaklarını bildikleri halde, ayrılmaları zor oldu adam Amerika’ya giderken. Her gün, her saat konuştular telefonla.
Gözyaşları içinde kucaklaştılar havaalanında. Fakat birkaç gün sonra, kocasında bir tuhaflık olduğunu fark etti kadın. Eskisi kadar mutlu görünmüyor, konuşmaktan kaçınıyordu. Onu neşelendirmek için, sahildeki evi hatırlattı ve çizdiği projeyi verdi kadın ama hiç beklemediği bir cevap aldı: ‘’Canım, o ev bizim bütçemizi aşıyor. Sen en iyisi o evi unut…’’
Mutsuzluk, mutluluğun tadına alışmış insanlara daha da acı, daha da çekilmez gelir. Kadın, hiç sevmedi bu beklenmedik misafiri. Derdini söylemesi için yalvardı adama, ‘’senin için ölürüm, biliyorsun, ne olur anlat’’ diye dil döktü boş yere… Yıllardır sevdiği adam, duyarsız ve sevgisiz biriyle yer değiştirmişti sanki. Ona ulaşmaya çalıştıkça, beton duvarlara çarpıyordu kadın, her çarpmada daha fazla kanıyordu yüreği…
Bir gün, çocukluğunun, gençliğinin ve bütün hayatının birlikte geçtiği arkadaşına dert yanarken, ‘’Artık dayanamıyorum, sana söylemek zorundayım’’diye sözünü kesti arkadaşı. ‘’O seni aldatıyor. İş yerimin tam karşısındaki restoranda genç bir kadınla yemek yiyor her öğlen. Sonra sarmaş dolaş biniyorlar arabaya…’’ ‘’Sus, sus çabuk, duymak istemiyorum bu yalanları’’ diye bağırdı kadın. Onca yıllık arkadaşını, kendisini kıskanmakla suçladı… Ertesi gün, öğle vakti o restorandın hemen karşısında bir köşeye sindi sessizce ve peri masallarının sadece masal olduğunu anladı… Kocasının eskiden aynı hastanede çalıştığı genç çocuk doktorunu tanıdı hemen. Bazen evlerinde ağırladıkları kadına nasıl sarıldığını gördü adamın… Akşam kocası eve gelir gelmez, bazen bağırıp, bazen ağlayarak, bazen ona sımsıkı sarılıp bazen de yumruklayarak haykırdı suratına her şeyi. İnkâr etmedi adam. Zamanla duyguların değişebildiği, insanların orta yaşa geldiklerinde farklılık aradığı gibi bir şeyler geveledi ağzında ve bavulunu alıp gitti evden. Kapıdan çıkarken, ‘’Son bir kez kucaklamak isterim seni’’ diyecek oldu ama kadın, ‘’Defol’’ dedi nefretle…
İlk celsede boşandılar… Modern bir aşk hikâyesinin böyle son bulmasına kimse inanmadı. Arkadaşlarının desteğiyle ayakta kalmaya çalıştı kadın. Adamın, sevgilisiyle birlikte Amerika’ya yerleştiğini öğrendi. Bazen yalnız kaldığında, onu hala sevdiğini hissedince, ağlama nöbetleri geçiriyor, aşkın yerini, en az onun kadar yoğun bir duygu olan nefretin kalması için dua ediyordu.
Aradan bir yıl geçti… Her şeyin ilacı olduğu söylenen zaman bile, kadının derdine çare olamamıştı. Bir sabah, ısrarla çalan zilin sesini uyandı. Kapıyı açtığında, karşısında o kadını gördü. ‘’Sen, buraya ne yüzle geliyorsun’’ diye bağırmak istedi ama sesi çıkmadı.
‘’Lütfen içeri girmeme izin ver, mutlaka konuşmamız gerekiyor.’’dedi genç kadın. Kanepeye ilişti ve zor duyulan sesle konuşmaya başladı: ‘’Hiçbir şey göründüğü gibi değil aslında. Çok üzgünüm ama o bir saat önce öldü. Geçen yıl Amerika’da kongre sırasında öğrendi hastalığını ve yaklaşık bir senelik ömrünün kaldığını. Buna dayanamayacağını, hep söylediğin gibi onunla birlikte ölmek isteyeceğini biliyordu. Seni kendinden uzaklaştırmak için, benden sevgili rolünü oynamamı istedi. Ailesine de haber vermedi. Birlikte Amerika’ya yerleştiğimiz yalanını yaydı. Oysa ilk karşılaştığınız otobüs durağının karşısında bir ev tutmuştu. Tedavi görüyor ve kurtulacağına inanıyordu ama olmadı. Gece fenalaşmış, bakıcısı beni aradı, son anda yetiştim. Sana bu kutuyu vermemi istedi…’’ gözlerinden akan yaşları durduramayacağını biliyordu kadın. Hemen oracıkta ölmek istiyordu. Eline tutuşturulan kutuyu açmayı nedense sonra akıl edebildi. İtinayla katlanmış bir sürü kâğıt duruyordu kutuda. İlk kâğıtta, ‘’lütfen bütün notları sırayla oku BİRTANEM’’diyordu… Sırayla okudu;’’ Seni çok sevdim’’, ‘’Seni sevmekten hiç vazgeçmedim’’, ‘’Senin için ölürüm derdin hep, doğru söylediğini bilirdim.’’ ‘’fakat benim için ölmeni istemedim’’ ‘’Şimdi bana söz vermeni istiyorum.’’ ‘’Benim için yaşayacaksın, anlaştık mı?’’son kâğıdı eline alırken, kutuda bir anahtar olduğunu gördü kadın… Ve son kâğıtta şunlar yazıyordu:
‘’Sahildeki evimizi senin çizdiğin projeye göre yaptırdım. Kocaman terasta martılarla kahvaltı ederken, ben hep seni izliyor olacağım…’’
yazarı bilinmiyor....
isimsiz cadı.
|
hemen alsam iyi olcak...
ama şimdi benim onu nasıl tanıdığımı nasıl bildiğimi yazmam gerek...
